Αριστερή κυβέρνηση και εξουσία

Posted by —

0

Να διεκδικήσει την εξουσία όμως, όχι την κυβέρνηση…

Αρκετές αναλύσεις και ποικίλες συζητήσεις συσχετίζουν άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά τη λεγόμενη «αριστερή κυβέρνηση» ως τμήμα της στρατηγικής μετάβασης προς το σοσιαλισμό, παρουσιάζοντας αρκετά ιστορικά παραδείγματα και διανθίζοντας το όλο ζήτημα με επίκαιρες προεκτάσεις.

Η πλήρης πραγματικότητα είναι ότι σε μια άλλη εποχή του καπιταλισμού, αυτό συνοδευόταν από την ύπαρξη του ανεπτυγμένου εργατικού κινήματος της διαπραγμάτευσης. Από τη συνύπαρξη στον έναν ή τον άλλο βαθμό των δύο συστημάτων (καπιταλιστικού και «υπαρκτού» σοσιαλισμού) και από μια άλλη κοινωνική υπερδομή, όχι χαρακτηρισμένη από τον ατομικισμό, αλλά από τη συλλογικότητα. Όλα τα κομμουνιστικά ρεύματα (από το ευρωκομμουνιστικό και το τριτοδιεθνιστικό μέχρι το μαοϊκό και το τροτσκιστικό) θεωρούσαν φυσιολογικό να υπάρχουν στα πολιτικά τους προγράμματα ενδιάμεσα τακτικά βήματα που περιελάμβαναν κάποια μορφή κυβερνητικής εξουσίας. Πάντα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και με στόχο τη συγκέντρωση δυνάμεων για την παραπέρα επικράτησή τους.

Υπήρχε η εντύπωση ότι οι συνθήκες ευνοούσαν. Κάτι ο αντιαποικιακός αγώνας, κάτι η ισορροπία των δύο υπερδυνάμεων, κάτι η γενικότερη αίγλη της δημοκρατίας και του αντιφασισμού μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έσπρωχναν εύκολα προς τέτοιες προγραμματικές κατευθύνσεις. Αυτά τα ενδιάμεσα βήματα πάντα συνδέονταν με την αξιοποίηση του αστικού κράτους για τη σταδιακή καταστροφή του και το μετασχηματισμό του σε σοσιαλιστικό. Σε αντίθεση με τη λενινιστική διδασκαλία για το κράτος, αλλά και τις ποικίλες ήττες που γνώρισε η τακτική αυτή ήδη στον 20ό αιώνα.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν όμως αλλάξει. Καμία από αυτές τις σχετικά «ευχάριστες» συνθήκες δεν ισχύει. Η κρίση υπερσυσσώρευσης που μαίνεται αδυσώπητη στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα από το 1973 και μετά, οδήγησε στο σάρωμα κάθε κατάκτησης των εργαζομένων. Η νέα αγριότερη φάση της κρίσης, που ξέσπασε το 2008, οδηγεί τους πιο αντιδραστικούς κύκλους των αγορών σε επίθεση στο ίδιο το αστικοδημοκρατικό πολίτευμα. Ποια τακτική αριστερής κυβέρνησης εκείνης της παλιάς μορφής μπορεί να σταθεί σε ένα τέτοιο τοπίο; Μάλλον καμία…

Οι όποιες αριστερόστροφες διαφοροποιήσεις μιας «αριστερής κυβέρνησης» από τα άλλα αστικά κόμματα θα γίνονται σε επίπεδο ύφους και τακτικισμού. Σε στρατηγικό επίπεδο όμως, αυτή θα προσαρμόζεται στην επιλογή της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και προοπτικά θα συμμορφώνεται με τους σκληρούς όρους της ευρωζώνης. Η στόχευση σε μια «προοδευτική» παραλλαγή της αστικής πολιτικής θα αδυνατεί να αμφισβητεί τον ίδιο τον καπιταλισμό ως ένα αντιδραστικό πλέον σύστημα στον ιστορικό ορίζοντα της ανθρωπότητας.

Αντιθέτως, παρόλο που οι παραγωγικές δυνατότητες της εργασίας έχουν απογειωθεί, στοιχειοθετώντας πιο άμεσα την κομμουνιστική δυνατότητα, η παρούσα κρίση και η απορρύθμιση της εργασίας θέτει το ζήτημα της εξουσίας των δυνάμεων της εργασίας και όχι της «αριστερής κυβέρνησης». Το εργατικό κίνημα, υποχρεωμένο πλέον από τις ιστορικές περιστάσεις, πρέπει να διεκδικήσει την εξουσία. Όχι στο «παλαιό» ιστορικό σημείο «σοσιαλισμός ή καπιταλισμός», αλλά στο επίκαιρο με φόντο την κρίση: Mε δημοκρατικό – αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο βάσει ενός προγράμματος εξόδου από την κρίση, να θεμελιώσει την πάλη για το μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική από εκείνο το σημείο. Και να διεκδικήσει την εξουσία όμως, όχι την κυβέρνηση…

Από την άλλη μεριά, η ριζοσπαστική και εν γένει η κομμουνιστική Aριστερά, εκτός από την επισήμανση των κινδύνων μιας τεράστιας εξαπάτησης του εργαζόμενου λαού ή μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής, την οποία μπορεί να επιφέρει μια αφελής εμμονή στο πείραμα της «αριστερής κυβέρνησης», οφείλει να θέτει διαρκώς στους εργαζόμενους ένα αναλυτικό και ολοκληρωμένο μεταβατικό πρόγραμμα εξουσίας. Σαν να επρόκειτο να αναλάβει αύριο την κυβέρνηση και την εξουσία. Η περίοδος όπου οι γενικές αιχμές θεωρούνταν επαρκείς έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Ο ρόλος του κομμουνιστικού κινήματος και ο συντακτικός του λόγος έχει ιστορική υποχρέωση να επανέλθει στο προσκήνιο. Δεδομένου ότι τα ζητήματα του χρέους, της ΕΕ και του ευρώ ήδη αποτελούν ζητήματα πρώτης γραμμής της παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής Aριστεράς, αυτή οφείλει στο πολιτικό ζήτημα να εκδηλώσει το χαρακτήρα του δημοκρατικού πολιτεύματος και του συντάγματος. Στο εθνικό ζήτημα να αποτυπώσει συνολικά τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Και φυσικά, στο κοινωνικό ζήτημα να ξεκαθαρίσει ποιο θα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, τη δομή και τη μορφή οργάνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, στα πλαίσια του εργατικού ελέγχου και της συνεταιριστικής επιχείρησης. Να ορίσει τη δομή και το περιεχόμενο μιας νέας βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, στηριγμένης στις δημόσιες επενδύσεις και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα που θα πρέπει να λειτουργούν βάσει των αναγκών της κοινωνίας. Σημειωτέον ότι η σύνδεση της επιστήμης με την παραγωγή και την εργασία είναι επιθυμητή. Αρκεί οι δυνάμεις της εργασίας να θέσουν τους δικούς τους όρους για να είναι ρεαλιστική η δυνατότητα διαχείρισης προς όφελός τους.

Υπό το πρίσμα αυτό και μόνο, οι σπίθες ενός νέου εργατικού διαφωτισμού του 21ου αιώνα μπορούν να ανάψουν.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 05/05/2012)

(Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ)

Η κριτική παιδαγωγική ως εργαλείο χειραφέτησης

Posted by —

0

Την δυνατότητα της κριτικής παιδαγωγικής όχι μόνο να αναλύει και να στέκεται κριτικά απέναντι στην διαδικασία μάθησης αλλά και να συμβάλλει στην απελευθέρωση του ανθρώπου εξετάζει ο συλλογικός τόμος με τίτλο Η Κριτική Παιδαγωγική στο Νέο Αιώνα (εκδ. Ι. Σιδέρη) τον οποίο επιμελήθηκε η καθηγήτρια Παιδαγωγικής, Μαρία Νικολακάκη.

Ως καίρια συμβολή στην επαναθεμελίωση της εκπαιδευτικής θεωρίας, μπορεί να χαρακτηριστεί ο συλλογικός τόμος τον οποίο επιμελήθηκε η Μαρία Νικολακάκη, με τίτλο Η Κριτική Παιδαγωγική στον Νέο Αιώνα, που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. Σε αυτό το βιβλίο, πολλοί διανοούμενοι που αυτοπροσδιορίζονται ως κριτικοί παιδαγωγοί προσφέρουν το συγγραφικό τους έργο, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί για να εκλείψουν οι συνέπειες της καταπιεστικών καθεστώτων εξουσίας στην κοινωνία γενικά. Ο αναγνώστης μπορεί να δει τις προσεγγίσεις των Ζίζεκ, Φρέιρε, Ζιρού, ΜακΛάρεν, Μακίντο, Στέινμπεργκ, Αρόνοβιτς, Τσόμσκι, Χάουαρντ Ζιν και άλλων, για την κριτική συνειδητοποίηση και απελευθέρωση της εκπαίδευσης και άρα της κοινωνίας γενικά.

Η Κριτική Παιδαγωγική αποτελεί εκπαιδευτική θεωρία, και ταυτόχρονα διδακτική και μαθησιακή πρακτική. Στοχεύει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και συνείδησης των μαθητών. Η ανάπτυξη της κριτικής συνείδησης αποτελεί τον θεμέλιο λίθο ενός ευρύτερου πολιτικού αγώνα που θα αμφισβητεί τις καταπιεστικές κοινωνικές συνθήκες και η όποια κοινωνική αλλαγή θα καταλήγει στην ισοτιμία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η Κριτική Παιδαγωγική έχει τις ρίζες της στην κριτική θεωρία της Σχολής της Φρανκφούρτης. Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται με πλήρη επάρκεια οι μεταβολές που έχει υποστεί ο όρος στην πάροδο του χρόνου. Αυτή είναι και η προστιθέμενη αξία του καθότι χρησιμοποιεί νέα στρατηγικά εργαλεία προκειμένου να αντιμετωπίσει τις συνεχείς μεταλλάξεις των κοινωνικών και ιστορικών πλαισίων. Το απαραίτητο βήμα που γίνεται είναι ότι φωτίζει κάποιες αθέατες πλευρές έως και παρερμηνείες όπως αυτές εμφανίστηκαν με το ρεύμα του μεταμοντερνισμού. Επίσης, εξάρει την σημασία της Κριτικής Παιδαγωγικής ως την εκπαιδευτική θεωρία-ασπίδα σε μία εποχή που βάλλονται τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις της κοινωνίας. Όπως υποστηρίζει στο συλλογικό αυτόν τόμο ο Ζίζεκ, η παιδεία είναι εχθρός του συστήματος, η οποία στο εξής προβλέπεται να παρέχει μόνο περιορισμένη γνώση, ανίκανη να δει την ευρύτερη εικόνα, εφόσον με παιδεία ο πολίτης, θα μπορούσε να επικρίνει και να επαναστατήσει εναντίον της απανθρώπισης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τον Φρέιρε, αυτό συνιστά μία από τις πιο σοβαρές απειλές για την κοινωνία, διότι χωρίς κριτική σκέψη και κριτική συνείδηση, δεν θα υπάρχει και αντίσταση ικανή για να γίνει η βάση στην οποία θα στηριχθεί η ανατροπή αυτής της δυσμενούς κατάστασης. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι το σύστημα των αγορών το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, θέτοντας το ερώτημα αν η κοινωνία έχει πλήρη επίγνωση του κινδύνου.

Η εκπαίδευση αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας και η κοινωνική αλλαγή είναι διαχρονικά η βασική της αποστολή. Η πτέρυγα της Κοινωνικής Παιδαγωγικής είναι το ριζοσπαστικοποιημένο κομμάτι στον ευρύτερο χώρο της εκπαίδευσης. Καθήκον της είναι η αφύπνιση της κοινωνίας μέσα από την κριτική εκπαίδευση των λαών. Όπως πολύ εύστοχα ο Φρέιρε υποστηρίζει, η εκπαίδευση επηρεάζεται και διαμορφώνεται από όλους τους κοινωνικούς τομείς. Από την άλλη μεριά όμως η εκπαίδευση είναι ο μόνος τομέας που επηρεάζει όλους τους κοινωνικούς τομείς.

Στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού, η εκπαίδευση ως δημόσιο αγαθό συνεχώς συρρικνώνεται και έχει υποταχθεί στις αγορές.

Η εκπαίδευση αποτελεί το κατεξοχήν κοινωνικό αγαθό και ως τέτοιο πάντα εξυπηρετούσε τις ανάγκες της κοινωνίας. Τώρα καλείται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των αγορών. Μια ομάδα αδίστακτων ολιγαρχιών κερδοσκοπούν στις πλάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας που υποφέρει. Υπό το δήθεν πρόσχημα των «επιστημονικών» προσεγγίσεων, της «αριστείας» και της αποδοτικότητας, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, με όχημα την ιδιωτικοποίηση, μεταλλάσσουν το γενετικό υλικό της εκπαίδευσης με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου τύπου ατόμου, πλήρως χειραγωγημένου και υποταγμένου στις επιταγές του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος.

Για το λόγο αυτό στο βιβλίο ενώνουν τις φωνές τους μερικοί από τους σημαντικότερους διανοούμενους του κόσμου για να αντιμετωπίσουν αυτήν την λαίλαπα, προκειμένου να προασπίσουν το δικαίωμα στην παιδεία και τη μόρφωση. Οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου οραματίζονται μία δημοκρατική εκπαίδευση, όχι μόνο ως αντίβαρο στην τρέχουσα επίθεση σε καθετί το δημόσιο, αλλά κυρίως ως μέσο για τη χειραφέτηση του ανθρώπου και η Κριτική Παιδαγωγική αποτελεί τον κοινό τόπο στην προσπάθεια αυτή.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 14/04/2012)

Αυτονομίες και χειραφετήσεις

Posted by —

0

Η Λατινική Αμερική σε κίνηση

Τα δοκίμια που περιλαμβάνονται στο βιβλίο με τίτλο Αυτονομίες και Χειραφετήσεις από τις εκδόσεις αλάνα, απεικονίζουν μία απόπειρα καταγραφής των κοινωνικών κινημάτων των «από κάτω» των λαών του ευρύτερου χώρου της Λατινικής Αμερικής. Από τις κατειλημμένες εκτάσεις στις παρυφές των μεγαλουπόλεων της Χιλής, της Αργεντινής, του Περού και της Βενεζουέλας, έως τις ζαπατίστικες περιοχές στο νοτιοανατολικό Μεξικό και τα απαλλοτριωμένα εδάφη της αγροτικής γης της Βραζιλίας από τους αγροτοεργάτες, ο συγγραφέας του βιβλίου Ραούλ Ζιμπέκι επιχειρεί να ανιχνεύσει τα πολιτικά όρια μεταξύ της ηγεμονίας και της αυτονομίας. Αντιπαραθέτει με τον πλέον αναλυτικό τρόπο την καθετοποίηση των παραδοσιακών τρόπων άσκησης της πολιτικής εξουσίας, με αυτές των οριζόντιων μορφών πολιτικής ισονομίας, προϊόν επινόησης των κοινωνικών κινημάτων σε όλο το μήκος και πλάτος της Λατινικής Αμερικής. Μέσα από αυτή την απεικόνιση ο αναγνώστης διαφωτίζεται από όλες τις πολιτικές διεργασίες και ζυμώσεις αποκτώντας εικόνα για την αθέατη πλευρά τους. Για το λόγο αυτό αιτιολογείται με ολοκληρωμένο τρόπο, γιατί αυτές οι υπόγειες διεργασίες των κινημάτων των «από κάτω» επιβιώνουν και αναπτύσσουν εμβρυακές μορφές κοινωνικής οργάνωσης μιας άλλης, ανθρώπινης κοινωνίας. Παράλληλα, μέσα από το βιβλίο καταδεικνύονται τα όρια και οι αντιφάσεις αριστερών κυβερνήσεων στο ευρύτερο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανάλυση στο βιβλίο της σύγκρουσης μεταξύ της αριστερής κυβέρνησης και των κινημάτων των «από κάτω» στον Ισημερινό, που συνιστά το καλύτερο παράδειγμα στη Λατινική Αμερική.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 12/04/2012)

Λεξικό στοχαστών του 20ού αιώνα

Posted by —

0

Το Λεξικό στοχαστών του 20ού αιώνα των Ρομπερτ Νπενεβικ και Φίλιπ Γκριν από τις εκδόσεις Σαββάλας, αποτελεί το πλέον ουσιώδες βοήθημα για όσους επιθυμούν να διερευνήσουν τις ιδέες και το υπόβαθρο όσων διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού και κοινωνικού στοχασμού τον 20ο και 21ο αιώνα. Η κύρια συμβολή του βιβλίου είναι ότι εξοικειώνει κάθε ενδιαφερόμενο με τους πολιτικούς στοχαστές από τα πρώιμα χρόνια του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα.

Το παρών βιβλίο περιλαμβάνει τρεις θεματικές ενότητες. Στην πρώτη θεματική ενότητα περιλαμβάνονται 175 λήμματα γραμμένα από εκατοντάδες καταξιωμένους επιστήμονες και ειδικούς στα επιμέρους ακαδημαϊκά τους πεδία. Τα λήμματα αυτά είναι ταξινομημένα με αλφαβητική σειρά. Το κάθε ένα περιλαμβάνει βιογραφικό σημείωμα, σαφές περίγραμμα των κύριων ιδεών και βασικών θεωριών του κάθε αναφερόμενου στοχαστή. Τα παραθέματα και τα κείμενα είναι σύντομα όπως σύντομη είναι και η ενημερωμένη εργογραφία. Επίσης, περιλαμβάνει εξαντλητική ελληνική βιβλιογραφία των έργων των αναφερόμενων στοχαστών, όπως αυτά έχουν μεταφραστεί και επικαιροποιηθεί μέχρι το Δεκέμβριο του 2011. Η εν λόγω θεματική ενότητα εμπλουτίζεται με προτάσεις για μελλοντική επιστημονική έρευνα.

Στην επόμενη θεματική ενότητα ο αναγνώστης θα βρει πληθώρα αναφορών από τους πλέον σημαντικότερους πολιτικούς και κοινωνικούς στοχαστές από την Ασία, την Αφρική και την Λατινική Αμερική. Κυρίως θα βρει εκείνους που η συμβολή τους θεωρείται σπουδαία στο πλέγμα της προβληματικής των κοινωνικών κινημάτων και αιτημάτων, της ριζοσπαστικής οικολογίας, των θεωριών της εξάρτησης καθώς και στην ευρύτερη αριστερή και φιλελεύθερη πολιτική και οικονομική σκέψη.

Η τελευταία θεματική ενότητα περιλαμβάνει ένα πλήρες αναλυτικό θεματικό ευρετήριο με την επιμέλεια των συγγραφέων του βιβλίου.

Οι συγγραφείς του βιβλίου έχουν δημοσιεύσει πολλά έργα σχετικά με την πολιτική θεωρία, τις ιδεολογίες και τα πολιτικά κινήματα. Η κυριότερη συμβολή τους, όπως αυτή εκφράζεται από το ερευνητικό τους ενδιαφέρον μέχρι σήμερα, είναι η αποτύπωση πολιτικών φυσιογνωμιών και για αυτό θεωρούνται διεθνώς οι πλέον κατάλληλοι για αυτό.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 14/04/2012)

Αποικία του Ισραήλ η Κύπρος

Posted by —

1

Κοινές ασκήσεις Αθήνας Τελ-Αβίβ

Μεγάλη κινητικότητα παρουσιάζουν οι εξελίξεις στην Κύπρο τον τελευταίο μήνα. Το προηγούμενο διάστημα η Τουρκία εμφανίστηκε με την τακτική της διαξονικής απειλής κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή με τις απειλές του πολεμικού της στόλου σε σχέση με τις υποθαλάσσιες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ και με το παιχνίδι που παίζει γύρω από το ζήτημα του ανοίγματος της Αμμοχώστου. Την εβδομάδα που πέρασε, τη σκυτάλη πήρε το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ που τοποθετήθηκε πια και επισήμως υπέρ της Κύπρου.

Αυτό αποκαλύπτεται στην επιστολή που απέστειλε ο Aμερικανός γερουσιαστής Χάουαρντ Μπέρμαν προς στην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, πό την οποία ζητεί «ριζική επανεκτίμηση της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Κύπρου», καλώντας την να καταδικάσει τη στάση της Τουρκίας για τα θέματα που σχετίζονται με το Kυπριακό. Ο Χάουαρντ Μπέρμαν, καλεί την Αμερικανίδα υπουργό να καταδικάσει τις απειλές της Άγκυρας σε σχέση με την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ της, καθώς και την πολιτική αλλοίωσης της δημογραφικότητας της περιοχής.

Ο Μπέρμαν δεν είναι τυχαίος. Είναι ο ηγέτης της δημοκρατικής πλειοψηφίας στην επιτροπή Εξωτερικών της αμερικανικής Βουλής και ο πιο ισχυρός παράγοντας του εβραϊκού λόμπι. Όπως τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί και το πότε έγινε αυτή η κίνηση. Η επιστολή αυτή στάλθηκε μία ημέρα μετά την εκτεταμένη στρατιωτική συμφωνία ανάμεσα σε Κύπρο και Ισραήλ. Η συμφωνία έγινε κάτω από άκρα μυστικότητα και ανακοινώθηκε μετά την υπογραφή μεταξύ του διευθυντή του στρατιωτικού γραφείου του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Τζέικομπ Λαόρ και του υπουργού Άμυνας της Κύπρου, Δημήτρη Ηλιάδη. Πλέον, η Κυπριακή Δημοκρατία μετατρέπεται σε αποικία του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί στη συμφωνία αυτή προβλέπεται τόσο η συνεργασία στον τομέα της στρατιωτικής βιομηχανίας, όσο και στον αμιγώς στρατιωτικό. Αφού εκτός από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ των δύο κρατών, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις θα αναλάβουν τη στρατιωτική εκπαίδευση της κυπριακής εθνοφρουράς σε διάφορους τομείς! Επί της ουσίας, το κράτος του Ισραήλ αναλαμβάνει την κυριότητα της ευθύνης για την εθνική άμυνα της Δημοκρατίας, έχοντας υπό την ευθύνη του και τον έλεγχό του τις κυπριακές στρατιωτικές δυνάμεις. Όπως αναφέρει ο κυπριακός Tύπος, αξιωματικοί του ΓΕΕΦ θα μεταβούν στο κέντρο τακτικών επιχειρήσεων και σχεδιασμών μάχης των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων, με σκοπό να επιμορφωθούν.

Το ΑΚΕΛ χαιρέτισε την επιστολή του αμερικανού γερουσιαστή προς την υπουργό των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον διά του εκπροσώπου Tύπου του, Γιώργου Λουκαΐδη, προσθέτοντας ότι «ο κ. Μπέρμαν δεν είναι τυχαίο πρόσωπο, είναι σημαντικός παράγοντας στο εβραϊκό λόμπι και βεβαίως ένα σημαντικό μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου». Την ίδια ώρα το Ισραήλ και η Ελλάδα ολοκλήρωσαν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις για πρώτη φορά στην ανατολική Μεσόγειο.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, ο8/04/2012)